xoves, 30 de marzo de 2017

Peña Telera: Chez Lulu

Na montaña invernal as condicións son a principal aventura... se non hai montaña pequena é porque as montañas grandes fanse máis pequenas en condicións idóneas, porén as pequenas convírtense en empresas enormes cando as mutacións se transforman na trampa que nos podería preparar o noso maior inimigo. Velahí o que nos aconteceu no Telera hai uns días, as clásicas parecian estar formadas e iso animounos a ir gastar os últimos cartuchos, mais erramos coas condicións e tivemos que loitar o noso para saír por riba... en casa-lulu ou pagas ou tamén hai que fregar os pratos, he he!
Era o día do pai e algo había que facer... e o Chez Lulu é un corredor moi estético que ben merece unha ascensión. Persoalmente a miña intención era facer o Super Lulu pero a cousa comezou mal porque a Toño deulle un medio baixón cando subiamos o inicio do Mº José Aller (aínda que ao comezar a vía recuperou e volveu ao seu estado natural hipermineralizado! he he), alén diso, vimos unha cordada na entrada directa tirando parte da "escombreira" e pensamos en adiantalos polo Chez Lulu, realmente é mala idea levar unha cordada diante neste corredor de rocha "teleriana". Logo veu o primerio longo e comezou a loita, seco, con rocha de difícil protección, neve inestable e algo de xeo podre do que non te podías fiar... menos mal que levabamos pitóns porque do contrario non pasamos; no corredor do L2 foi no único sitio no que pillamos algo de xeo decente; o L3 foi o máis duro, resaltes con formas raras de neve inestable, castelos de neve azucar onde te metias ata o ombro... o primeiro resalte ao saír da reu estaba para sacar o oficio e botarlle morro (alén de poder "estapinarte" un ostión) e o superior, que normalmente nin o ves, había que lelo ben e non te equivocar ao pinchar porque te podías ir con todo, en fin... cando chegamos á travesía pareceunos o máis fácil da rota, sempre gozando! O mellor bosquexo en lumaplumiferoak  Unhas fotos...
Toño nos últimos metros da canle de entrada do Mº José Aller que nos leva a pé de vía
Imaxe de como estaba a cousa no L1, o intelixente tería sido ir para o bar!
Toño saíndo á campa superior dese L1.
O meu compi accedendo ao corredor xeado do L2, por riba vense os rapaces do Super Lulu, aqui adiantámolos e eles finalmente optaron por baixarse, boa xente e coido que tomaron a decisión acertada... aínda que sentida é comprensible!!
Toño saíndo das últimas dificuldades do L3, ese día o máis difícil sen dúbida!
Ensamblamos uns 100 mts ata a reu que está baixo o diedro desplomado.
Toño na reu mentres eu fago a travesía. Sequir polo diedro desplomado impresiona, mellor con gatos!
O meu compi rematando a travesía.
Reu currada ao final da trave!
Os últimos metros do corredor de saída antes da cornisa cimera!
Descendendo polo corredor da Y... vemos o Maribel coa fervenza aparentemente en bo estado!

xoves, 23 de marzo de 2017

Olvena: La Lección + Valeria

Excelente sorpresa que me levei con estas dúas vías de Olvena. Levaba anos sen escalar na parede do Santo Cristo, o lugar merece moito a pena mais as vías que fixera ata o momento, sen ser malas, tampouco eran ningunha marabilla, e o mesmo se podería dicir da rocha. Quedei con Toño para trepar e rematamos en Olvena de casualidade, un día de primeiros de marzo que parecia xuño, e foi un novo descubrimento da mesma parede que había tempo tiña esquecida, unha casualidade atoparmos dúas vías que me deixaron un magnifico sabor de boca, seguro que do mellor que podemos escalar nesta parede. 
As dúas son vías de placa e teñen unha rocha bastante boa. La lección navega por placas verticais á dereita da Frixis, os dous primeiros longos son ben bonitos e o resto mantén o tipo excelentemente, cómpre levar algo de material aínda que está bastante equipada e o grao sae cómodo, especialmente no segundo longo que talvez sexa algo máis fácil do que pon o bosquexo. Valeria é unha pequena xoia, principalmente o primeiro longo que é excepcional, solo cintas pero claramente máis dura que La lección diga o que diga o bosquexo, Luichy corrixíu os graos acertadamente pero aínda así coido que se quedou curto (os graos postos polo equipador non eran realistas), nós vímos algo así: 7a, 6b+/6c, 6a+, 6a. Atención no último longo porque marca 40 mts pero debe ter 15/20 como moito (a reu está á esquerda con aneis brillantes para rapelar), hai que baixar pola vía porque por riba non vimos saída clara, se ides en simple mellor corda de 80 mts. Pódedes ver os estupendos bosquexos de Luychi en lanochedelloro, coa salvedade do comentado para o último longo de Valeria.
Toño comezando La lección, 6c.
No precioso segundo longo, o mellor da vía. Talvez máis próximo ao 6c/6c+ que ao 7a,
O homo riclensis subido ao pico, rematando o L3, grande foto!!
Toño continúa por esa placa do L4, 6b+.
Despois de descender pola ferrata aproximamos ao muro onde comeza Valeria (á dereita da Duquesa...)
Toño no L1 de Valería, 7a de conti magnífico e con pasos finos. Aínda que non o pareza a rocha é moi boa!
O L2 tamén é moi bonito, pode que máis 6c que 6b.
Toño no L3, un 6a que camiña cara o 6b!!!

sábado, 4 de marzo de 2017

Nova vía en Peña Ubiña (cara norte): Segis

Despois de moito tempo co proxecto adormecido presentouse o momento. Para percorrer este eslabón perdido da norte de Ubiña tiveron que pasar anos... outros proxectos, frustracións polas condicións e falta de tempo... mais a montaña non se move do seu sitio e sempre haberá persoas coa motivación necesaria para seguir abrindo vías novas, repetindo outras e gozando de cada proposta de escalada e das peculiares condicións ás que nos entregamos nesta preciosa xoia natural da cordilleira Cantábrica. Segis é o que sempre está, os valores que se perden, o compañeiro, o amigo...

 

Outra vez compartindo corda con Manu (damegravedad.blog), enorme compañeiro e gran escalador… alén de que nos coñecemos ben e iso motiva nestas vías laboriosas e de paciencia. Este ano non é o mellor para as condicións da montaña, a neve non dá transformado no norte (e hai moita), tampouco vai frío abondo e o pouco xeo que atopamos estaba podre polo contacto coa neve. Abrimos a vía en dous ataques: o 30 de decembro, en condicións secas, subimos coa intención de escalar o primeiro longo e deixalo preparado para un segundo impulso con mellores condicións, así foi, porén tivemos que esperar ata o 27 de febreiro para a ascensión definitiva, escalamos o longo que tiñamos equipado (L2), que considerábamos o máis laborioso, e continuamos ata a cima atopando dificultades nada despreciables no seguinte longo (L3). Pensamos que as condicións serían mellores e había que aproveitar antes da seguinte nevada anunciada; equivocámonos coas condicións da montaña... mais estabamos aló e era o momento de subir. Agradecerlle a Miguel (Aviño) que nos acompañase ata pé de vía con ese día de cans!

DESCRICIÓN DA ROTA:

O primeiro é subliñar que nós contamos a nosa experiencia segundo as condicións que atopamos, seguramente con mellor neve e con máis xeo a cousa poida mudar significativamente, por iso esperamos que nos contedes que vos pareceu a vía e cal foi a vosa experiencia.

- O L1 é común coa Norte Directa, en seco ponse divertido (M3) mais cando hai neve sóbese moi rápido. Ten unha variante pola esquerda algo máis difícil, en condicións secas esta variante ten unha panza onde cómpre levar pitóns (M4).

- O L2 é o primeiro que abrimos (M7/A0), terá uns 35 mts e está practicamente equipado pero, dependendo das condicións e da habilidade de cadaquén, podemos precisar algúns friends ou cravos para chegar á reunión. O longo comeza nunha pequena cova onde equipamos unha reu de bolts (o de embaixo pode quedar enterrado na neve -atopamos moita no segundo ataque, debeu subir uns tres metros-), desde aquí xogas nun desplome intenso de bos gancheos e pés moi finos, ata chegar baixo unha ponte de rocha (a segunda que hai) no que un invertido nos pode axudar a dar un paso longo a outro gancheo bo, son pasos duros. Despois do cravo hai unha chapa que pode quedar enterrada baixo unha pequena plancha de neve/xeo (se é así hai que subir a unha repisiña e limpar enriba dun pitonciño de rocha que nos queda á esquerda, onde comeza unha pequena vira -sen esta chapa é unha sección expo-) seguir esa viriña que nos leva cara a esquerda e logo continuamos na vertical con algo de xeo, neve e herba; ao saír do máis duro, xa sobre neve, iremos algo a dereita á procura dun corredorciño, bastante roto, que nos leva ata a R2 (bolts). No comezo dese corredor (o día do ataque ao cume) metimos un spit porque nos pareceu que quedaba algo exposta a saída sobre neve sen transformar para acceder á reu, a esta R2 costa chegar pero queda moi protexida de todo o que nos caia de enriba. Haberá que volver con alguén máis forte a ver se podemos encadealo... pensamos que é posible que non baixe de M9.

- O L3 terá uns 45 mts e tamén ten miolo, saír da reu nas condicións que nós atopamos xa daba traballo, pouco despois chegamos a un paso precioso (M5), desplomado e con xeo por riba para pinchar a gusto, logo hai unha pequena campa de neve que remata á esquerda nun muro de verglás onde cómpre botarlle carácter e oficio (M6) -cremos que en anos mellores este muro podería formarse completo de xeo-, desde aquí saímos á grande campa de neve, onde montaremos a R3 nunha fenda á esquerda. Este longo quedou limpo de material.

- O resto da vía é máis humano (e tampouco deixamos nada na parede). Continuamos pola campa de neve para pasar entre dous xendarmes enormes, ata chegar a un espolonciño de neve evidente (sobre o xendarme da dereita) que continuado por un corredor encaixonado nos leva a outra pequena campa e con algún resalte máis ata a arista. Se seguimos a arista durante 5/10 minutos chegamos ao cumio. 

Podedes ver a piada de Manu en damegravedad, alén dun estupendo VIDEO sobre a apertura. Dalgún xeito tamén é a nosa lembranza do colega e dos valores auténticos, un xeito de homenaxe e recoñecemento do ALPINISTA, do compañeiro... do amigo que se foi!!! Reportaxe fotográfica completa...

Norte de Ubiña o 30 de decembro, case seca!

Abrindo o muro desplomado.

Abrindo o desplome two... versión sobe como poidas!!

Realmente o muro ten bos gancheos pero é difícil meter un pitón!

Xogamos no ataque definitivo... vaites como mudou a cousa!! L1, común coa Norte directa

Na cova, con moitísima neve... e preparaos pa matá!!

Entrando no L2 (M7/A0), a neve case chega ata a primeira chapa!!

Manu saíndo dese longo, estopa ata o final!!

Seguimos coa sección fotográfica de Manu

E outra máis!

O meu compi comezando o noso L3 (M6), duro e laborioso! Pena que non o vise desde a reu!

Saindo do muro de M6 á grande campa de neve

A gran campa! A Segis vai entre eses enormes xendarmes (tamén se mostra a entrada ao corredor da Variante das luvas)

Manu entrando no corredor encaixonado por riba do xendarme!

Non paraban de caerlle coladas de neve polvo!!

Nos últimos resaltes que nos depositan na arista!

No cumio de Ubiña! Felices!! mais pendentes da baixada pola falta de visibilidade e polos refachos de vento patagónico!!

Bosquexo panorámico das vías desta parte da parede!!
O bosquexo!! e desexando que a gocedes!

luns, 23 de xaneiro de 2017

Pena Telera: Sonia

Preciosa vía nunha preciosa montaña. Neste xaneiro seco algunhas caras norte se puxeron fantásticas para ser ascendidas, pouca neve e menos xeo pero transformada para destapar as esencias do pracer das escaladas gozosas. Manu e Lucas foron descubrir o Telera aproveitando as condicións e, como eu andaba por aló, apunteime a unha das súas escaladas, unha actividade expres da que tiven que sair correndo para chegar a currar á noite, a pista correndo grazas a que subira os zapatos por todo o terreo seco, sempre gozando.
A Sonia é unha vía magnífica, na que os aperturistas tiveron unha visión excelente e unha boa realización ao deixala completamente limpa de material; os meus parabéns! De dificultade moderada e homoxenea case toda, exceptuando a cheminea que a divide en dúas metades e que nós atopamos completamente seca, onde hai que colocarse e riscar cos campóns na rocha, porén protéxese ben e dalle un pouco de dinamismo á rota. Os friends, e principalmente os pitóns, serán os nosos mellores compañeiros para subir con seguridade. Bo bosquexo en korkuerika.
No comezo da vía, a rampla de acceso é looongaaaa!! Na Diagonal overbooking, igual había 20 persoas!!

Manu comezando a vía, bonito primeiro longo!
Manu e Lucas ascendendo por esa neve corcho fantástica!
Contraluz de Manu buscando o acceso ás viras superiores.
Lucas gastando crampóns!
Manu entrando na cheminea, había que darlle e riscar na rocha!!
Superar o bloque empotrado levaba o seu traballo.
Lucas no mesmo paso!
Despois dalgo de piolet tracción sobre herba e doutro ensamble mais, continuamos a longos xa na parte superior da vía.
No neveiro superior común coa Senda de los cuervos.

Como os longos superiores da Senda de los cuervos estaban completamente secos fixemos unha travesía para saír polo corredor da Chez Lulu, alén de que me facía falta o tempo para chegar a currar!