xoves, 24 de maio de 2018

Roques del Masmut: Danuta Lato + Barrufets

Retomo o tempus fugit da pascua pasada para contar uns días de viaxe con Manu e Toño na procura de actividade invernal, ou primaveral, ou... en fin... na procura de actividade! Neste ano de climatoloxía atípica, e moitísima neve, comezamos a pascua buscando de algo de xeo que non estivese enterrado e un pouco de esquí. Despois de darlle á cabeza, empezando pola inventiva creativa ata chegar ao realismo máxico, coa intención de atopar algo de xeo vertical que non estivese tapado pola enorme cantidade de neve... acabamos no clásico tunel de Bielsa, he he, e fuxindo das nevadas primaverais chegamos ata Benasque. Finalmente o mal tempo foinos levando cara a rocha e acabamos en Els Ports e Masmut, na liña que separa administrativamente, que non culturalmente, Aragón e Catalunya. Demos voltas máis fomos trunfando e facendo actividade todos os días. Tamén lle podedes botar unha ollada a damegravedad.
As vías que catamos en Masmut coido que son dous bos modelos do que podemos encontrar neste lugar... rocha mediocre por momentos e algo de aventura para alimentar o espírito. A Danuta Lato sitúase en El Sombreret, na parte inferior de Masmut, co selo de denominación de autor inconfundible e humanizada pola calidade dos seguros desde o reequipamento, aínda así mantén certo carácter, principalmente ao final do L1, moi recomendable. Bosquexo por cortesía de Armand Ballart.
A Barrufets é fantástica, via de fendas continuas para gozar se che gusta este tipo de escalada. Clásica por dereito situada na Proa de Masmut, dentro da colección das barrufets abertas por todo Catalunya e con denominación de orixe nun conxunto de excelentes alpinistas que, durante os anos oitenta, marcaron gran parte do ritmo da escalada en rocha nestes anos de evolución e aventura. Magnifica, hai un pitón no L2 que precisa unha maza urxentemente... bo bosquexo de Korkuerika.
En Bielsa, Manu dándolle unha polea á Princesa... a Dorada tapada pola neve estaba toda podrida... case o mellor que habia para escalar era a esta vía, pero habia neve como para tapar a primeira chapa!!
Toño en Ardonés, sacando brillo ao que, naquel momento, era un xeo xeneroso para o que había pola zona
En Masmut, comezando Danuta Lato. Os meus compis no L1, 6b.
Manu iniciando a enorme trave do L2, V+.
Manu sacounos a corda e seguiu facendo travesía no L3, IV+.
Bonita fenda no L4, e había que darlle!!! V+.
O L5 dá bastantes voltas para sair por unha panza inmunda cun párabolt "santísimo" colocado no seu sitio!! 6b.
Xogamos na Barrufets... Toño quentando músculo na fenda de inicio, 6a+. Moito vento, pasamos un frio do carallo ao inicio da vía!!
O L2 comeza cun A1 moi desplomado (cun pitón solto apoiado por palanca que precisa unha maza caritativa) e segue por unha fenda de 6a caralluda, levade os pedais!!
Toño segue agarrado á corda neste terceiro longo de V+
Precioso o L4, comezamos aceirando nun paso bruto pero logo unha fenda de 6a faranos gozar a gusto.
O L5 percorre unha cheminea de libro caralluda, V+
Ao día seguinte fomos a Les Moles del Don, en Els Estrets, Manu plaqueando en Obsessió Continua, grao ben apretado!!!
Ao baixar fixemos o diedro de Sam Belluga, moi bonito porén a parte final, alén de rota, resultoume difícil e de colocarse moito. Unha foto desde o camiño, cunha cordada comezando o diedro mestres eu espero polos meus compis!!

venres, 4 de maio de 2018

Peñón de Ifach: Los Miserables + Línea Mágica

Seguimos por Levante, agora en Calpe dándolle caña ao Peñón... outro lugar de infarto, voando sobre o Mediterraneo cunhas paellas esquisitas esperando no porto, un paraiso de escaladores rodeados de turismo que desaparece en canto te arrimas á parede, e con moito respecto ás donas do lugar que impoñen a súa cultura territorial e a defensa da prole, escalamos cando as gaivotas nolo permiten... porén desta vez estaban máis tranquilas!! Seguimos dando estopa Martin, Josele, Julián (que nos abandonaría o dia que fixemos a Linea Mágica) e un servidor. O Peñon sempre é un trunfo!! Esta vez escollimos dúas boas vías que, aínda que de corte bastante diferente, son dúas gozadas máis desta pena chantada no mesmo bandullo da costa Mediterranea. E como o último día daban choiva marchamos para Chulilla, lugar precioso, unha escola que ben merece múltiples visitas por cantidade e calidade das súas vías.
Los Miserables é unha boa vía, algo desmellorada pola entrada común coa Valencianos, mais unha vez pasas os primeiros longos a cousa vai mellorando sobre placas bonitas, ata que na parte superior vas loando aos deuses da rocha pola beleza dos pasos de buracos con canto desplomado, a parte final faina unha vía moi apetitosa. Josele e Martín escolleron ese día a Costa Blanca, outra xoia do Peñón!! Bosquexo no Blog de Pablo
A Línea Magica comeza na parte central da parede e iso soe darlle outro carácter... rota peñonera cen por cen, esixente no seu grao e cun trazado brillante, comezas apretando por placa fina ao lado da Gómez-Cano,  coa que comparte o final do L1 e todo o L2, e viaxas por uns desplomes de bóvedas e placas típicos do Peñón, sen que ningún longo teña desperdicio e co grao ben recio, penso eu! Rota altamente recomendable. No blog de Pablo podemos ver o reu relato da súa ascensión e dous bosquexos, un sobre foto e outro de Luichy que foi o que levamos nós!
Juián no noso cuarto longo, o segundo da Miserables, 6c.
Mentres Martin e Josele dándolle á Costa Blanca
Foto que me fan desde a Costa Blanca acabando o L3 da Miserables, 6b guapísimo!

Julián sese mesmo longo, chegando al reunión!
O seguinte é outra marabilla que te leva ata o cumio, 6b.
Julián saíndo do avismo de Helm!! Ambiente mediterráneo na terra media!
Xogamos na Línea Mágica, primeiro longo fino, 6b+.
Martín e Josele nese L1 vistos por riba!!
L2 común coa Gomez-Cano, 6a/A0
Josele chegando á reu... rocha típica!!
O L3 é alucinante, bóvedas de loucura peñonera! 6b+.
Brutal este L3!!!
Os meus compis adaptáronse á corda tensa e xa me dixeron que os levase ata o cumio, he he, Este L4 é un 6a con carácter!!!
O L5 aproxímanos ao cumio pero cunha sección ben dura ao comezo, 6c.
CHULILLA, pontes colgantes camiño do sector Oasis.
Preciosa vila con ambiente escalador e múltiples sectores.
Placas moi técnicas, longas e desplomadas.
Un paraiso deportivo, tranquilo, con todas as orientacións e para cordas de 80 mts.

sábado, 28 de abril de 2018

Alicante. Ponoig e Tozal de Levante: Cocidito Madrileño + Rockabilly

Manter este espazo estame resultado cada vez máis difícil... non se pode chegar a todas partes, o tempus fugit é real e o ritmo de vida establece prioridades mais, na medida do posible, quero manter este lugar de comunicación, é o meu arquivo de certas actividades e, ao tempo, a niña forma de continuar na montaña estado na casa, alén de servirme de reflexión e de revisión das actividades... son dos que pensan que cada escalada ten a súa lectura e cómpre crecer con cada unha, iso intento cando escribo neste blog!!!... Que vos vou contar do Ponoig ou do Tozal que non saibades ou que non teña contado xa, pois que é un lugar máxico fagas o que fagas, como se só vas durmir aló enriba fuxindo do submundo humano urbanita... no Ponoig enormes escaladas e no Tozal algo máis curtas pero con carácter, aínda que non sempre se cumpra...
A Cocidito madrileño é excelente, completamente chapada porén admite escalada entre bolts, o que lle dá interese. Os tres primeiros longos son comúns con Heroes del silencio, o inicio sitúase uns metros á dereita das Adas e moi perto, un pouco á esquerda, da malograda vía Jesucristo, que aínda manten unha especie de cruz ao inicio; a nosa vía é unha sucesión de preciosas placas e cun teito brutal que aconsella levar un estribo ou facer 7c. Bosquexos hai por internet, este é de Hokus Pokus.
A Rockabilly é unha xoia do Tozal, audaz e intrepida no seu trazado, salva a liña de teitos con intelixencia e oficio aperturista, practicamente equipada pero con múltiples pitóns e pontes de rocha que, nalgún caso, necesitarian algunha revisión. Todos os longos merecen a pena pero o sexto é brutal, o bosquexo é de elev-arte.com, e máis abaixo déixovos tamén un propio aínda que sen moitas pretensións, he he. Unhas fotos...
Julián no L3, 6b, último común coa Heroes... estes tres longos son moi bos!!
O noso L4, unha placa magnífica de 6b das que te gustas escalando!!
O meu compi non paraba... sempre conestao!!! he he!!!
O teito é bruto, mellor cun pedal ou hai que apretar!!
Pero que porte ten este murciano.... detrás del a liña de costa enchese de rañaceos, máis próxima a Gotan que a Benidorm!!
Julian meténdolle ao noso L10, 6c+, unha placa con paso ben asegurada!!
O último rapel volao sempre ten unha boa foto en claroescuro... pena que o dia era pouco claro para sacar a liña de costa de formigón detrás!!
Que marabilla ao pé do Ponoig!! amigos e risas... un oasis de paz!!!
Un pequeno bosquexo da Rockabilly no Tozal de Levante. Via moi recomendable!!
O inicio da vía é nun diedro, con aspecto roto, que sae pola esquerda dese teito triangular inconfundible, 6b+.
O meu compi nesa placa preciosa que nos mete na primeira barreira de teitos. L3, 6b+.
Impresionantes desplomes con canto e pontes de rocha!
Preciosa foto que me fai Julián superando a primeira barreira de teitos nese L4, 6b.
A saída do desplome vista por riba!
O L5 é precioso, na parte final tes que ir moi fino porque apreta (7b) pero vai dando algo... ao final ponse moi duro e aceirando vaise indo... he he, 6b/A0, e metidos baixo a segunda barreira de teitos.
O L6 é unha xoia... méteste nun desplome brutal con canto e pontes de rocha e saes nunha travesía en placa con gotas de auga enormes que te levan a uns pitóns polos que te achegas á reunión, un longo de fantasía!! 6c+.
Julián na placa de fantasía.
E outra máis!!!
Enorme pracer amigo!!!
A guía para curtos/as de miolo que sempre se agradece. Os seguros ao meu rollo pero penso que servirá para aclarar conceptos.