luns, 15 de xaneiro de 2018

El Chorro: Apocalipsis

A ultima vez que visitei El Chorro ainda se vivía en pesetas, o camping do lugar funcionaba a tope e el Caminito del rei non se facía porque había partes moi perigosas, no entanto cruzabamos pola vía do tren, xogando ao gato e ao ratón cos gardas que se puñan en liña co camiño de ferro e multaban a quen pillaban, seguén multado pero non hai a mesma presión que daquela. Nos últimos anos abríronse moitas vías de varios longos, de concepto moderno e equipado xeralmente, pero esta zona segue sendo un terreo de xogo bárbaro para a escalada deportiva e con panos de rocha realmente brutais.
Nas Frontales Baixas hai un bo conxunto de vías de grado medio-baixo, nós escalamos Apocalipsis, unha rota pracer recomendable para iniciarse nas vías de varios longos equipadas, cun grao asequible, talvez máis recio nos 6as que nos 6bs, e de factura bonita por ter de todo, desde placas ata chorreiras, pasando por diedros e muros de buracos. Fixémola en menos de tres horas e indo moi relaxados, con 70m podemos empalmar longos onde queiramos. A baixada está perfectamente sinalada con fitos e coido que, como soe suceder, é mellor andar que rapelar. Via para gozar! Gran bosquexo no blog de bernabefernandez.
Aproximación en 10 mn, neste bosquexo vemos perfectamente onde comeza a vía.
Julián comezando nesa bonita chorrera de 6a
O segundo longo ten un paso algo bloqueiro pero logo hai cacho, 6b.
Precioso este L3, conti para ler a rocha e ir facendo, 6a+.
Este é o L5, 6b+, placa fina e diedro ben bonitos. Con outro longo de 6c e unha saida de IV chegariamos ao cumio.
Un pracer compañeiro!!!
Lugares, casa de rocha con explanada privada!!
Lugares, o caminito del rei agora enlaza por enriba da vía do tren!!

domingo, 17 de decembro de 2017

Canalda: Rodamons + Le patrón Bunny

Lugar con denominación de orixe, "canaldistas" de nome e de apelido carácter, moito carácter, e exposición. Buscando novas experiencias e algo de sol achegámonos a esta, aparentemente, discreta muralla Toño e un servidor; recibiunos un conglomerado particular que non é moi habitual, talvez comparable co de Collegats, e un frío escandaloso que non nos deixou carburar en toda a vía... ao día seguinte acompañounos Lluís, activista canaldista number one, e como íamos co local pedimos unha rota para sufrir menos, non debe haber moitas así que nos levou a outra que tampouco era fácil... mais o mundo era distinto cun sol amoroso e un mar de nubes para dar envexa aos deuses
A Rodamonds é unha vía audaz que mira de frente a parede e cos seguros xustos para pasar sen que che saia a papilla, obra co selo Darder-Ballard na que haberá que ter sangue frio e xogar moito cos poucos seguros que meteremos. A chegada á R5 é unha cabronada para o segundo e a travesía ten unha corda de barco, facendo de pasamán, que parece que resiste (unha pena que non sacaran a rota de frente aínda que houbese que expandir algo). Os rápeles son vellos pero aceptables... se non coñecedes a baixada son aconsellables porque non está nada evidente. O bosquexo en rocaineu.
Le patrón Bunny é obra do noso anfitrión Lluis, para abrila en solitario e dese xeito hai que botarlle un par, excelente homenaxe a Bunny de buscarse a vida e aventurarse en terreo salvaxe, pode que algo máis humana que a anterior, aínda que con boa temperatura todo se ve mellor, pero non por iso menos comprometida. Bosquexo en romanticguerrer, blog onde podedes atopar múltiples bosquexos de Canalda.

Toño no L1 de Rodamons, 6b
O L3 ten un paso onde o estribo ben caralludo!! 6a/Ae
Agora no L4, 6a, hai que navegar!!
O L5 tiña carácter, 6a+/Ae, a chegada á reu era unha cabronada para o segundo.
A trave do L6, V+, Toño chegando á corda de barco "incorrupta" que nos axuda a pasar a fervenza.
Os rápeles, spits en estado latente!!
Preciosa parede modesta mais coraxosa. No desplome central vemos ca la Rita, onde se soian facer as trobadas... esperemos que Lluis se volva animar e regresen! sempre é unha boa desculpa para volver!
Lluis no L2 de Le patrón Bunny, V+/Ae
Toño sobre o mar de nubes, ao fondo, na liña entre árbores e nubes, vense como unhas xaulas enormes... son lugaren onde crían e entrenan falcóns! curioso!
Lluis, como bon anfitrión, atribuíuse o L3 porque abundaba o lique e a terra, 6a, un gentleman que diria Manquiña!
O L4 tiña unha saída moi bruta mais logo había unha placa fantástica, bo longo, 6b+/Ae
Os tres mataos da lama pillando cacho en ca la Rita, bonito lugar. Gracias amigos pola compañia e as escaladas!!


domingo, 26 de novembro de 2017

Montrebei. Paret de Catalunya: Tempestad Nocturna + No Future

Montrebei é ese lugar onde che toca experimentar todo tipo de sensacións, as veces alucinas coa calidade das vías, outras coas súas peculiaridades, tamén sofres, exposte, éncheste de terra, podes asarte de calor ou pasar un frío demoledor... mais cando saes por riba a sensación soe ser boa, alén de que fixeras unha vía máis ou menos longa, e cada rota atesoura algunha característica definida e moi marcada, poden gustarche ou non mais neste lugar as liñas de ascensión teñen tal multitude de personalidades que as fan meritorias de adxectivos propios da condición humana: vías con sentimentos.
A Tempestad nocturna é un rutón, bonita e de currar, non ten ningún longo no que te poidas relaxar e, no entanto, tampouco é excesivamente dura, porén non vaiades moi xustos porque o grao está apretado e penso que obriga en 6b claramente. Estética, vertical e aérea, traza unha diagonal na procura das fendas que cortan o piar e vai salvando varios teitos, moi continua e co material xusto para pasar sen manchar os pantalóns. Unha xoia que nos levou sobre 8 horas. Nós fomos perfectamente co bosquexo da guía de luichy... déixovos un enlace ao de camptocamp, que non me parece ningunha marabilla máis ten unha boa descrición por longos.
A No Future ten outra personalidade. Unha vía ben bonita e rápida, cunha rocha curiosísima e magnifica na maior parte do percorrido (e algunha zona puntual rota), que perde algo de atractivo no L5 e na que hai que buscar a saída na parte superior. O primeiro longo é fantástico e o grao está bastante cómodo. Bosquexos moi bos no blog de jesusalmarza.

Martin camiñando polo congostro entre a néboa. Mañá ben fría.
De novo Martin, agora Chegando á R1, 7b+ (6b+/A1), un dos máis laboriosos e difíciles. A zona onde caeu o bloque ten algún pitón para pasar e vaise facendo.
Comezando o L3, unha trave estética cun paso apretón para superar o teito, 6b. Había algo de vento e iamos algo tesos de frío.
O L4 está algo descomposto, 6a
Ao chegar o sol todo mudou e comezamos a gozar, este é o inicio do L5, 6c/Ae, a parede de Aragón maxestuosa!!
O L7 é continuo, comeza cun teitiño fendido de 6c/A1 e continua por unha bavaresa de 6a alucinante, sen tregua e posiblemente algo máis duro do que pon no papel.
Creo que é o L8, fenda bonita, 6a.
Fotón que lle fixen a  Martín na trave do L10, V+. En troques de facer o péndulo diagonal aproveitamos un cordino longuísimo que alguén deixou no pitón superior e que fai este longo menos engorroso e máis estético. Boa iniciativa!

O L11, non infravaloredes a saída, V+, ata o rabo todo é touro!!
Xogamos en No Future. Esta vez fun con Lucas, é o que vedes na foto escalando o L2, V+.

Lucas de novo chegando á R3, 6a+, as cores do Noguera, preciosas, deseñan a súa silueta!!
O meu compi dándolle estopa a esa fenda do L4 que uniríamos perfectamente co L5, 6a.
O L7 que nos leva ata o cumio, hai que buscar! V+.

O milagre das pedras florecidas!! A natureza en Montrebei ten sentimento!!

domingo, 19 de novembro de 2017

Marrocos: de clásicas-modernas por Taghia

Retomando blog... A primeria vez en Taghia, percorrendo esas rotas das que ouvimos falar e que lle dan cualidade de destino obrigado. Pablo sempre me lía porque o seus proxectos sempre molan, co tempo xa van unhas cantas aventuras e tantos recordos... Cinco xinetes: Pablo´s (Velasco e Santos), Marcos, Javi e o que vos conta isto, escalada dinámica, compenetración, bo rollo e moitas risas... a convinación perfecta para facer desta cómoda viaxe un lugar de encontro e de amizades, o escenario onde compartir a beleza dun medio excepcional para a escalada en rocha coa paz dunha aldea case medieval, onde os valores son lei e as persoas enténdense cunha mirada aos ollos e cun apretón de mans, lugares onde a autenticidade e a humildade son os únicos que te acompañan e dan sentido a unha vída.
As rotas son en xeral boísimas debido a que a rocha é fantástica, moitas placas alucinantes e equipadas, nas que hai grao e teremos que apretar, tamén hai fendas pero desta vez nós pouco catamos, nesta viaxe dedicámonos ás clásicas do lugar que percorren placas perfectas por paredes de fantasía, a maioría equipadas case por completo. Os bosquexos podedes velos no estupendo artigo de Luichy ou na guía de Christian Ravier Taghia Montañes Berbéres. A seguir fago unha pequena descrición dalgunhas vías que fixemos:
- Belle et berbére (Les Sources): boa para inicarse en Taghia, con placas ben bonitas na parte media, aínda que lle falta algo de continuidade.
- Canyon Apache (Ifrig): excelente rota, super-clásica e con longos preciosos desde o inicio (a travesía lateral de inicio tiña unha corda fixa). Unha das mellores que catamos en Taghia.
- Baraka (Oujad):  Unha auténtica xoia, outra super-clásica que non debedes de perdervos por nada do mundo, cunha primeira parte bestial na que hai que navegar e unha parte superior preciosa para moverte en terreo máis cómodo e meter algo de ferralla. Sen dúbida a mellor vía desta viaxe.
- Susurro bereber (Les Sources): moi boa rota, como a maioría das desta parede cun inicio de grao potente e unha parte superior máis humana pero de rocha excepcional. Xusto á dereita de Zebda, non sae na guía e, aínda que sobre o papel pareza algo menos dura que as que ten ao lado, segundo Pablo vai ser que igual é ao revés. Bosquexo por internet.
- Au nom de la reforme (Taoujdad): outra boa rota de placa e que sobe a un cumio fermoso, talvez un pouco curta na relación esa de patear-escalar, he he, mais moi interesante.
- Classe montagne Épinal (Les Sources): A última mañá todos se apuntaron a un pateo menos Javi e eu que aínda tiñamos fame... o meu compi non ten final... outra vía preciosa de placa con algúns longos intermedios boísimos e de escalar moi fino.
Déixovos cunhas fotos, se queredes ver máis e algúns vídeos visitade o blog de Pablo Velasco, tamén colgou uns videos en youtube
A paz de Taghia
Sociedade taghiense!
Amigos locales e intrepidos!!

Cores
Traballos
Equipo: Javi, Pablete, Pablo Santos, un servidor e Marcos... enormes!!!!
Belle e bérbere
Sempre de regreso!
Canyon Apache
Canyon Apache
Ferrata bereber
Lumiere

Ferrata bereber camiño de Baraka
Baraka

Baraka
Baraka
Baraka
Baraka
Baraka
Baraka
Baraka
Baraka
Baraka
Descenso pola canal branca pasando polas Sources
Sururro Bereber
Sururro Bereber
Sururro Bereber. Pablo practicando un "descanso activo"
Sururro Bereber
Sururro Bereber
Au nom de la réforme
Au nom de la réforme
Au nom de la réforme
Au nom de la réforme
Au nom de la réforme
Guapos, guapos... e con sex-appeal

Classe montagne Epinal
Classe montagne Epinal
Classe montagne Epinal

Equipaso pendurando... que grandes!!!
Cachondeo en Marrakech.
Polo zoco
Hotel, exercicios horizontais!! pracer enorme amigos!!!