venres, 12 de maio de 2017

Montrebei. Paret de Catalunya: Globeros en Alaska + Náufragos de soledad

Cómo era o chiste ese multiétnico que dicia: "estaban un italiano, un suízo, un murciano e un galego e...", pois esta foi unha desas!! Diego chámame desde Dolomitas para que lles prepare unha semana de vacacións rochosas, quere visitar Rodellar, Riglos e Montrebei, eu encantado que tamén me teño que ir pondo as pilas, e como sempre se pode mellorar desde o sur anímanse os murcianos e mesmo se traen un xamón... iso é arte e o demais son contos!!! Os planos van callando e Diego preséntase con Luca, un suízo todoterreo co que xa compartíramos corda na Patagonia, e Albi, outro dolomiti-man máis forte có vinagre, e desde Murcia soben Julián e Juan, que xa os temos medio adoptaos, he he, e cos que só coincidiríamos os primeiros días, mais cando marcharon do xamón só quedaba o óso, he he, ás veces si que gozamos!!
As dúas vías son magníficas mais completamente diferentes. Globeros en Alaska non parece Montrebei... é a placa perfecta e de fendiñas moi finas, cunha rocha inmellorable e dunha escalada excelente, bastante equipada por ser placa pero sen demasiadas xenerosidades e co selo do autor, onde se pode protexer hai que facelo e nalgún caso toca pensar, unha pasada de vía que nos reconcilia de novo con iso da "arte de escalar", a única pega é que non teña sete longos máis! Levounos algo menos de catro horas. Sobre o material penso que con 4/5 entaladores pequenos (para o L3) e cun xogo de totems do negro ao laranxa (nº 2) é suficiente. Bo bosquexo de Albert en ganxets.
Naufragos de soledad é outra historia, máis propia do lugar polo tipo de escalada de corte clásico que vai enlazando diedros, fendas e salvando teitos... para min a vía é unha contradición: digamos que non ten moi boa rocha en xeral mais hai tiradas moi boas, que non ten longos espectaculares mais vante deixando saciado, que non é difícil mais tampouco nada fácil, en fin... Montrebei 100%, probablemente unha das imprescindibles. A mellor rocha atoparémola nos longos abertos por Picazo e Porta que unen Nucleo Metálico con Le fil d´Ariadne, nos demais a cousa vai de cutre ata algo mediocre, pasando por delicao, algo sucio, algo herboso... toda unha aventura!!! O bosquexo de Luichy excelente na súa GUÍA do lugar, tamén podes encontralo polas redes, hai abundancia! Sobre o material dicir que, aínda que o bosquexo recomenda levar dous cámalots do 4, nós fomos só con un 4 e pasamos perfectamente, o único longo no que se necesita é no do offwidth, gardádeo para a parte final porque ao inicio da fenda hai outra fina á esquerda que nos permite protexer. A vía fixena con Diego nunhas sete horas, ese día Luca e Albi encadenaron a Incréduls no mesmo tempo ou algo menos, uns monstros. Vexamos unhas fotos, desgrazadamente non teño ningunha dos murcianos!!! en fin...

Luca comezando Globeros..., 6b
No L3, 6c,  talvez no que máis hai que pensar para protexer, Luca pasou correndo!!
O L4 é outra xoia, 7a+, inicio fino e fenda superior de orgasmo.
Este é o L5, 6c, agora é Luca o que chupa corda! e Albi pisándonos os talóns!
Boa foto no L6, e seguimos gozando como ananos por ese pano perfecto de rocha, 7a.
Por baixo Diego comezando o L5, hai outra cordada en Desequilibrio hormonal.
Xogamos en Naufragos de soledad, Diego no L1, V+, vaia lixo de longo! alén de que hai que ir con coidado porque  te podes mancar!
Diego no L3, V/V+, penso que xestionando as cordas pode unirse co L2, dan voltas pero son moi curtos!
O meu compi no L5, 6b, o diedro é dunha rocha esvaradiza curiosa e o teito cheo de caca de paxaro, todo vantaxes!
Espectacular visión da travesía do L6, V+, a rocha é moi cutre mais hai bastantes pitóns!
Estas fotos son caralludas, he he.
A Diego tócalle apretar para encadenar esa sección no seguinte longo, unimos L7 e L8 (7a e 6b) que son a mellor tirada de toda a vía!
O meu compi dolomítico non para de ser o obxectivo da cámara, he he, saíndo do offwidth do L9 (6c/Ae), agora a pitonisa cutre está ben protexida por dous bolts que hai algo máis embaixo. Este foi o único longo que non demos encadenado.
Esta preciosa e estética travesía do L10 enlaza con Le fil d´Ariadne, 6b,  e neste caso a rocha é boísima!
O último longo (L12), V+, cómpre salientar o anterior (L11) trátase dun longo de 6b mais algo cabroncete, a rocha é delicada e hai que apretar!
Diego e Albi despois de facer Globeros, uns titáns!!
Con Luca, enorme!!
Diego contento despois da Naufragos... na cima da parede de Cataluña e co Noguera detrás!!

luns, 1 de maio de 2017

Mallo Pisón: Serón-Millán

Sempre é curioso descubrir as rutas que imos tendo pendentes. Ás veces están aí polo seu carácter ou dureza, aínda que este non fose o caso, mais a débeda era enorme porque levaba aló desde 1957 e fora escrita en forma de xesta por Rabadá, Cintero, Montaner e Pepe Díaz, unha clásica auténtica que foi quedando durmida para min por varias razóns, mais principalmente por non darse a circunstancia. Quedo con Manolo que esta pasando uns dias de pascua coa familia, vai calor e acéndeseme a luz... Manolo tampouco a fixo... os astros están en liña, este é o momento!!!
A Serón-Millán é unha magnífica ascensión clásica destes monstros, alucinante para aqueles anos. Con dúas partes completamente diferenciadas en tipo de escalada e equipamento, a cheminea superior foi reequipada en 2002 e faise só con cintas, máis a restauración da primeria parte, realizada en 2010, mantén certo compromiso e penso que con bo criterio. Cun xogo de Totems ata o nº1 e 4/5 empotras medianos protéxese perfectamente, grao cómodo pero atención á rocha na primeira parte (menos saneada polo paso das cordadas que a parte superior, que se continúa desde á Normal do Puro en múltiples ocasións). Podedes facer só a cheminea superior, enorme, bonita e expectacular para gozar da escalada en oposición, mais penso que quedaredes sen descubrir completamente a esencia dunha clasica que se mantén, en parte, na metade inferior desta ruta. Magnífico bosquexo, descrición e historia da ascensión en A0avista.
Manolo no L1, case todo en travesía, Vº
O L2 segue mostrando rocha delicada mais vaise facendo, 6a+.
Manolo segue chupando corda no L3, V+. Aínda ten os pés delicados para caer nunha repisa!!!
De novo o meu compi acabando o L4, 6b.
Estamos embaixo da enorme cheminea final, á nosa esquerda unha cordada na Normal de Puro
O Puro desde a cheminea!!
Preciosa cheminea!!
Manolo cansouse de chupar corda e sacouma, he he, tirou para enriba disparao e meténdose entre esas enormes paredes verticais!
E xa non me devolveu a corda, este é o último longo antes da cima do Pisón, 6a.
Como sempre... enorme pracer compañeiro!!!

xoves, 30 de marzo de 2017

Peña Telera: Chez Lulu

Na montaña invernal as condicións son a principal aventura... se non hai montaña pequena é porque as montañas grandes fanse máis pequenas en condicións idóneas, porén as pequenas convírtense en empresas enormes cando as mutacións se transforman na trampa que nos podería preparar o noso maior inimigo. Velahí o que nos aconteceu no Telera hai uns días, as clásicas parecian estar formadas e iso animounos a ir gastar os últimos cartuchos, mais erramos coas condicións e tivemos que loitar o noso para saír por riba... en casa-lulu ou pagas ou tamén hai que fregar os pratos, he he!
Era o día do pai e algo había que facer... e o Chez Lulu é un corredor moi estético que ben merece unha ascensión. Persoalmente a miña intención era facer o Super Lulu pero a cousa comezou mal porque a Toño deulle un medio baixón cando subiamos o inicio do Mº José Aller (aínda que ao comezar a vía recuperou e volveu ao seu estado natural hipermineralizado! he he), alén diso, vimos unha cordada na entrada directa tirando parte da "escombreira" e pensamos en adiantalos polo Chez Lulu, realmente é mala idea levar unha cordada diante neste corredor de rocha "teleriana". Logo veu o primerio longo e comezou a loita, seco, con rocha de difícil protección, neve inestable e algo de xeo podre do que non te podías fiar... menos mal que levabamos pitóns porque do contrario non pasamos; no corredor do L2 foi no único sitio no que pillamos algo de xeo decente; o L3 foi o máis duro, resaltes con formas raras de neve inestable, castelos de neve azucar onde te metias ata o ombro... o primeiro resalte ao saír da reu estaba para sacar o oficio e botarlle morro (alén de poder "estapinarte" un ostión) e o superior, que normalmente nin o ves, había que lelo ben e non te equivocar ao pinchar porque te podías ir con todo, en fin... cando chegamos á travesía pareceunos o máis fácil da rota, sempre gozando! O mellor bosquexo en lumaplumiferoak  Unhas fotos...
Toño nos últimos metros da canle de entrada do Mº José Aller que nos leva a pé de vía
Imaxe de como estaba a cousa no L1, o intelixente tería sido ir para o bar!
Toño saíndo á campa superior dese L1.
O meu compi accedendo ao corredor xeado do L2, por riba vense os rapaces do Super Lulu, aqui adiantámolos e eles finalmente optaron por baixarse, boa xente e coido que tomaron a decisión acertada... aínda que sentida é comprensible!!
Toño saíndo das últimas dificuldades do L3, ese día o máis difícil sen dúbida!
Ensamblamos uns 100 mts ata a reu que está baixo o diedro desplomado.
Toño na reu mentres eu fago a travesía. Sequir polo diedro desplomado impresiona, mellor con gatos!
O meu compi rematando a travesía.
Reu currada ao final da trave!
Os últimos metros do corredor de saída antes da cornisa cimera!
Descendendo polo corredor da Y... vemos o Maribel coa fervenza aparentemente en bo estado!

xoves, 23 de marzo de 2017

Olvena: La Lección + Valeria

Excelente sorpresa que me levei con estas dúas vías de Olvena. Levaba anos sen escalar na parede do Santo Cristo, o lugar merece moito a pena mais as vías que fixera ata o momento, sen ser malas, tampouco eran ningunha marabilla, e o mesmo se podería dicir da rocha. Quedei con Toño para trepar e rematamos en Olvena de casualidade, un día de primeiros de marzo que parecia xuño, e foi un novo descubrimento da mesma parede que había tempo tiña esquecida, unha casualidade atoparmos dúas vías que me deixaron un magnifico sabor de boca, seguro que do mellor que podemos escalar nesta parede. 
As dúas son vías de placa e teñen unha rocha bastante boa. La lección navega por placas verticais á dereita da Frixis, os dous primeiros longos son ben bonitos e o resto mantén o tipo excelentemente, cómpre levar algo de material aínda que está bastante equipada e o grao sae cómodo, especialmente no segundo longo que talvez sexa algo máis fácil do que pon o bosquexo. Valeria é unha pequena xoia, principalmente o primeiro longo que é excepcional, solo cintas pero claramente máis dura que La lección diga o que diga o bosquexo, Luichy corrixíu os graos acertadamente pero aínda así coido que se quedou curto (os graos postos polo equipador non eran realistas), nós vímos algo así: 7a, 6b+/6c, 6a+, 6a. Atención no último longo porque marca 40 mts pero debe ter 15/20 como moito (a reu está á esquerda con aneis brillantes para rapelar), hai que baixar pola vía porque por riba non vimos saída clara, se ides en simple mellor corda de 80 mts. Pódedes ver os estupendos bosquexos de Luychi en lanochedelloro, coa salvedade do comentado para o último longo de Valeria.
Toño comezando La lección, 6c.
No precioso segundo longo, o mellor da vía. Talvez máis próximo ao 6c/6c+ que ao 7a,
O homo riclensis subido ao pico, rematando o L3, grande foto!!
Toño continúa por esa placa do L4, 6b+.
Despois de descender pola ferrata aproximamos ao muro onde comeza Valeria (á dereita da Duquesa...)
Toño no L1 de Valería, 7a de conti magnífico e con pasos finos. Aínda que non o pareza a rocha é moi boa!
O L2 tamén é moi bonito, pode que máis 6c que 6b.
Toño no L3, un 6a que camiña cara o 6b!!!